یک صفحه از دفتر یک دوست

 

 

ساعت از چهار گذشت

دلی دیوانه نشد

کوچه پر بود از دلگیری یک روز جمعه

من حواسم جا ماند در کالسکه زرد یک کودک

می رفت تا بینهایت دور

مادرش می برد به زور

 

راستی پدرش کیست ؟

شاید در جنگ مرده است

شاید روی چوب بست چشم براه چند آجر مانده است

یا که در خواب یک روز تعطیل چشم ازین دنیا بسته است

می شود این را نیز تصور کرد

روی گلهای قالی روزنامه دیروز پهن است

صفحه حوادث خونی است

مادر به خاطر جوراب بد بو خانه را ترک کرد

 

زن همسایه مان نجیب و زیباست

دیروز نامه ای داد به باد

و چنین بود در آن ، تن من از آن تو باد

می دویدم پی باد

پایم گیر افتاد به شعر

شعر نیمایی نخواندم هرگز

شعر من قصیده ای بی قافیه

 

ساعت از چهار گذشت

تو تاریکی گم شد حرفهای من !

 

 

نوبت عاشقی

 

برگرفته از  " نوبت عاشقی "

 

تو آتشی هستی که روزهاست در من روشن شده ، شدت گرفته و حالا دیگر جانم را می سوزاند . یک احساس فراموش شده انسانی ، در من با تو باز گشته است .عشق ، عشقی نه چنانکه بخواهد با وصال تن فروکش کند .احساس مقدسی که روح مرا مشتاق پاک ماندن ابدی می کند . حالا تازه می فهمم که من به تشنگی محتاج ترم تا به رفع عطش . به عشق نیازمندتر تا به وصل . به دوری تا به رسیدن . دوری ، اما نه چندان دوری که بی قرار و رسوایم کند . همان چند قدم فاصله . " تو ، عشقی تلخ که من عمرم را با سه قدم فاصله از او طی خواهم کرد " . دلم می خواهد ساعتها بنشینم و در چشمهای تو خیره شوم و در یک خلسه غریب گم شوم . اما به جای هر در هم پیچیدنی ، هر بوسه و همآغوشی ای ، هر تماس مهربانانه دستی ، تنها روبرویت بنشینم تا نگاهت کنم و چشمهایت را رو به من باز نگهداری تا مستقیم به آن دو نِی نِی معصوم سیاه ! و کوچک که هاله سفیدی آن را از قاب مژگانش جدا کرده نگاه کنم . به آن دو نِی نِی معصوم خمار و وهم زده که مرا از عالم واقع به دنیای خیالهای قشنگ می برد ؛ چنانکه گویی پاهایم بر ابر راه می روند و تنم مور مور می شود . خدایا من از " او " ناتمامم ، مرا از او تمام کن ؛ اما بگذار رختخواب زمینی وصل این عشق آسمانی ، تشک چشمهایم باشد . خدایا یک ذره کوچک و ناچیز از هستی تو آنقدر زیباست که مرا اینچنین مشتاق و از خود بیخود کرده است . در مقابل همه زیبائیت چکنم ؟ " او " مظهری از زیبایی توست در حوصله فهم من .ستایش من از زیبایی معشوقم ، ستایشی از توست . این نِی نِی چشمهای معصوم ، قداست ، پاکی و منزهی توست خدای من !

 

 

مرا ببوس !

 

                  تقدیم شد به همه ی ماهیها ، کلاغ ها و خورشیدهای دنیا !

 

  مراببوس ، مراببوس

  برای آخرین بار ،

            تو را خدانگهدار

  که می روم به سوی سرنوشت .

  بهار ما گذشته ، گذشته ها گذشته

               منم به سوی سرنوشت .

 

  درمیان طوفانها ، همپیمان با قایقرانها ؛

            

                     گذشته از جان ، باید بگذشت از طوفانها

 

 به نیمه شبها ،دارم با یارم پیمانها ؛

            که برافروزم آتشها در کوهستانها .

  شب سیه ،

  سفر کنم ، ز تیره ره گذر کنم .

  نگه کن ای گل من ،

         سرشک غم به دامن ،

                 برای من میفشان .

 

  دختر زیبا !

  امشب بر تو میهانم ، در پیش تو می مانم

                      تا لب بگذاری برلب من

 

 دختر زیبا !

  از برق نگاه تو ، اشک بیگناه تو

           روشن سازد یک امشب من !

                       مرا ببوس ، مرا ببوس ، مرا ببوس !!!

 

 

                                      باعشق ؛

                                      به یاد ماهی کوچک و کلاغی که در کمینش بود ،

                                      و روزی که ماهی به عشق کلاغ پرید ...

                                      ماهی خوابید ، خواب دریا رو دید ،

                                                                              پرید !

 

 

دیگه دوسم نداره !

 

باز امشب ازون شباست ، باز هوای دلم بارونیه ، باز دلم یه عالمه گریه می خواد ؛ باز هوای بارونی امشب عطر تورو اورده ، باز یاد تو تمام دلمو قلقلک می ده ، کاش می شد با هر قلقلک اش خندید ، اما مگه می شه ؟

تو نباشی و خنده باشه ؟؟؟

 

نمی دونم الان کجایی ؟ نمی دونم ؟

 

گفتم بمون !! تو رو خدا بمون ، نرو ...

گفتی می رم . گفتی نمی تونم بمونم .گفتی نمی تونم دل ببندم ، تو هم نبند ! گفتی زندگی من خلاصه می شه توی جستجو و جستجو . گفتی این راه منه ! این عشق منه ! گفتم : گلم ، چرا فکر نمی کنی عشق یعنی باور ؟

 

گفتی : باورت کردم ، گفتی : تو شدی خورشید خانوم قصه هام ،

                                                               من و تو و بارون !

 

گفتم خورشید و بارون ؟! مگه می شه ؟؟؟ گفتی تو بخواه ، می شه .

و من خواستم ، شدم خورشید خانوم قصه ،همون که تو میخواستی ، خورشید توی بارون ؛ اما ، نشد. تو رفتی !

 

حالا من موندم و بارون ، با یه بغل حسرت از نبودنت ، از نداشتنت !

نه اینکه فکر کنی جاتو کسی گرفته نه ! اما تازه گیها غمم باهام رفیق شده ، خب می دونی غمم که تنها نمی آد ،

با خودش یه عالمه همراه داره : درد و غصه و بغض و اشک و آه و دلتنگی ، آخرشم که بیکسی و تنهاییه !

 

دیگه چی بگم برات ؟ بگم که خیلی تنهام !

بقیه اش همش بغض و گله ، نه از تو ، از خودم ، ازین که دارم میمیرم از درد نبودنت ؟

که این بغض لعنتی ام ول کن نیست ؟ و اشکایی که دیگه برام نموندن ؟ دیگه چی بگم ؟؟؟

 

تو بگو ستاره ، آی ستاره ،

تو که می دونی چشام اشکی نداره !

تو که می دونی نمیادش دوباره ،

تو که می دونی دیگه دوسم نداره ،

تو که می دونی منو تنها می زاره ،

                               تو بگو ستاره ، آی ستاره !

 

 

 

غروب یک جمعه دلگیر ،بدون تو

                در، دیوار، کف ، سقف ، پنجره ، تو !

                                  همه دلتنگ ، همه دلگیر،

                                  اینجا همه دلتنگند ،همه دلگیرند .

                 

                 صدای خس خس نفسهایت را می شنوی

                             در واپسین ساعات روز و

                                      صدای همهمه ی قلبت را

                                            که می تپد همچنان بی هدف ...؛

 

                          باز غروب جمعه است و دلتنگی های مداوم و

                                                بغضی که هیچگاه رهایت نمی کند ؛

                        جمعه تبدار ، جمعه دلگیر ،جمعه خاکستری ،

                      مردمان این شهر،همه دلگیر ، همه خاکستری اند ،

                                    مردمان این شهر نه تو را می فهمند و نه خود را !

                 

                       اینجا آغاز نیاز است و

                                         اینجا پایان نیاز است به همه چیز، به همه کَس !

                                                                    به هیچ چیز ،به هیچ کس ! 

 

 

غروب یک جمه دلگیر

بیمارستان ، بدون تو

 

تو رفتی...

ودل کوچکم کلافه از نبودنت

                    و هرگز نداشتنت !

 

گرچه هرم نفسهایت گرما بخش لحظاتم بود ولی در نِی نِی چشمانت برق انعکاس

                                                           ایکاش دیگری !!

                                                                   همواره آزارم می داد...

 

تو خود می دانستی ، تو خود گفته بودی بزرگترین دلتنگی آنست

                               که در کنار کسی باشی و بدانی که هرگز به او نمی رسی ،...

 

گذشتی از من ، از دل کوچک و ساده ام !

                                         و رفتی ...

                                           دور می شدی ،

                        و کودک تنهای رویاهایم را به باد می سپردی ،

  

  تو می رفتی ، دورمی شدی

                               و من همچنان با دو چشمان عجول خیره به راهت می ماندم ، !

   تو می رفتی ، دور می شدی

   و من تو را می دیدم ، از پس پرده حریر چشمانم ،

                                که دور می شوی ودست تکان می دهی به او که در نزدیکی توست !

   تو می رفتی ، دور می شدی

                             و می بردی تمام هستی ام را !!!

  تو می رفتی ، دور می شدی

          و نمی دیدی

                                      رهگذر خسته ای راکه تکیه گاهِ امنش شانه تو بود زمانی !

                                                                                  شاید می دیدی ، شاید ...

  تو می رفتی ، دور می شدی ...

                        

                      من صدا کردم ؛ نشنیدی بازهم

                              همچنان می رفتی ، دور می شدی

                      و بغض من همچنان به جا مانده است ، از پس رفتن تو ،

                                                      چه غمگین و چه سرد !!! 

تنها ماندم !

در جاده ی باریک صحرای بی آب و علف همه چیز را پشت سر می گذاشت ،

پاهای لاغر و کبره بسته اش بر روی شنهای داغ گویی بر سبزه های بهاری بوسه میزند ،

همه چیز برایش سراب بود و سراب ، حتی زندگی !

اما خود نمی دانست که می رود تا جفت خود بیابد ، شاید بند تنهایی را از هم پاره کند و پایان

                              زندگی بی پایان خود را به اصطلاح ببیند و لمس کند ،

ایکاش می دانست ! یعنی از کودکی می دانست ،

 

اگر تنها آمد و در آخر کار تنها می رود

                      در میانه ی راه به تنها نیاز دارد ، تا در پایان هادی خانه ی ابدیش باشد ،

 

پس کلمه را آنچنان ندانسته آموخت که به

                                  جای تنها ، تنها ماند !

باور کن تا همیشه !!!

چرا همیشه فکر میکنیم

 اونی که بهش نمیرسیم همونیه که می خوایم بهش برسیم

چرا فکر میکنیم اونی که دست نیافتنیه عزیزترینه ،

چرا فکر میکنیم عشق ، نه اصلا دوستی یعنی دوری

       چرا نمیخوایم فکر کنیم حتی یه لحظه ،

                 اونی که کنارمونه رو هم باید دوسش داشت ، 

                                باید دیدش ، حسش کرد ، باورش کرد

                                                                      باید فهمیدش ،

                                                  تو گفتی عشق یعنی جستجو تا همیشه ،

                                         اما من میگم عشق یعنی باور داشتن تا همیشه

                                  

                                       باور همون کسی که باورت کرده ، برای همیشه ! 

                                                      باور کنیم میشه باور کرد !

                                                             

                                                            باور کن تا همیشه !!!

فتح باغ

آن کلاغی که پرید از فرار سرما و فرو رفت در اندیشه ی آشفته ی ابری ولگرد

و صدایش همچون نیزه ی کوتاهی . پهنای افق را پیمود

خبرما را با خود خواهد برد به شهر

            همه می دانند . همه می دانند

که من وتو از آن روزنه ی سرد عبوس

                                  باغ را دیدیم و از آن شاخه ی بازیگر دور از دست

                                                                             سیب را چیدیم .

 همه می ترسند . اما من و تو به چراغ و آب و آینه پیوستیم

                                                        و نترسیدیم

سخن از پیوند مست دو نام و هم آغوشی در اوراق کهنه ی یک دفتر نیست !

                             سخن از گیسوی خوشبخت من است !

با شقایق های سوخته ی بوسه ی تو

                              و صمیمیت تن هامان در طراری

                           و درخشیدن عریانی مان مثل فلس ماهی ها در آب

                     سخن از زندگی نقره ای آوازی است

                                     که سحرگاهان فواره ی کوچک می خواند!

 

خط فاصله

خط فاصله ...ـ

من، تو، سکوت، پنجره ها،

                         خط فاصله بوده همیشه در دل ما خط فاصله!

انگار در نگاه من و تو کشیده اند  یک راه ناگزیر و یک خط فاصله !

دیگر به تو نمیرسم این خط و این نشان!  از من گرفته تو را این خط فاصله

       حرفی نمانده است سر سطر شعر من

بنویس آب ، نان و دو تا خط فاصله ، بابا که نان ندارد و مادرکه بی سبد

 آن مرد هم نیامده تا خط فاصله          

 آن قدر غرق دلخوشی لحظه ها شدیم افتاد بین ما وخدا خط فاصله  

     املا تمام شد ته این خط که میرسی بگذارچند نقطه........  چرا خط فاصله -؟